Tuvalet Deyip Geçmemek Lazım

Şimdi düşünüyorum da çocukken cidden geri zekâlıymışım. Saçma sapan bir sürü şeyden korkuyordum. Bu korkuların en şiddetlilerinden biri de tuvalet korkumdu. Gündüz bir nebze uğranılabilir iken, gecenin karanlığı çöktümü kapısının önünden geçmek dahi mesele olurdu benim için. Hayır, “ bok mu varda korkuyordum tuvaletten? ” diye soruyorum şimdi, hakikatten içerde boktan bol da bir şey yoktu yani.

Alaturka olanlar en nefret ettiklerimdi. İçeri giriyorsun orta yerde kapkara bir delik! Çocuk aklı işte.. Delikten hayal dünyamın en ürkünç canavarlarını çıkartıyor ve her birinin beni çekip içeri aldıklarını düşünüyordum. Tabi olay bana göre oldukça korkunçtu, deliğin içinde aklımın alamadığı kadar gizemli ve korkunç bir şeyler vardı biliyordum!? Bunca dehşete düşüren kurgudan sonra gelen çişte gerisin geri kaçıyordu zaten. Bende bir ohh çekip kapıdan geri dönüyordum. Evde alafranga tuvalet olsa dahi durum değişmiyordu. Delik hala delikti.

Saatlerce tuvaletimi tutuyordum ve hiç altıma kaçırmıyordum. Bunu nasıl beceriyordum bilmiyorum. Sanırım bu benim özel yeteneğimdi. Çevremdeki çocuklar ya tuvalete yada olmadı altına, gün içinde defalarca kez bu eylemi gerçekleştiriyorlardı. Ben kesinlikle farklıyım ( ödleğim ) deyip kendimi avutuyordum. Her gün aynı durumla karşı karşıya kalan idrar torbam, sınırlarını aşmış ve kapasitesinin üstünde çalışır olmuştu. Böbreklerimde ne denli sıkıntılar yaşandı hiç bilmiyorum. Şimdilik çalışıyorlar.

Annemlerde durumun farkındaydı. Gerçi onlara göre oyuna dalıyor ve tuvaletimi yapmayı unutuyordum. Bütün gün kendimi sıkıştıra sıkıştıra geziyordum, unutmak ne mümkün! Sonra sonra korktuğum için gitmek istemediğimi anladılar. Gece olup uyku saatim geldimi ilk sordukları soru “ tuvaletin var mı? ” oluyordu. Ben içimdeki fazlalığı zapt etmek için değişik figürler eşliğinde kıvranırken “ ıhıı hem de saatlerdir var!” diyemiyordum, olay yerini biran önce terk edebilmek için “ yok yok! ” diyor, odama yöneliyordum. Uykuda tuvaletimin olduğunu fark etmiyordum sonuçta.. Ama zamanla bu konudaki inandırıcılığımı kaybetmiştim. Annem kıvranmaya başladığımı fark ettiği gibi beni çekiştirerek tuvalete sokuyordu. Korkumu bastırmak için bir yandan şarkı söylüyor bir yandan da annemin gidip gitmediğini kontrol ediyordum, “ Anne orda mısın? ”  “ Evet ?!”  “ Hıh tamam gitme, bekle beni! ” .. Ben bir zamanı böyle abuk bir korkuyla, annemse tuvalet bekçiliğiyle tükettik anlayacağınız..

Bu yaşıma geldim hala tuvaletleri antipatik bulurum. Tuvalette oturup uzun uzun takılanlar, bir yandan da sigara içen, gazete okuyanlar neyin peşindeler, anlamlandıramam. Yeri mi yani orası? Nasıl bir zevk anlayışıdır bu?! Halledin işinizi çıkın! Belki sizin saçma sapan keyif anlayışınız yüzünden saatlerdir tuttuğunu kaçıracak olanlar vardır hıı?! Neyse benim ufak bir işim var şimdi. Anne ordasın dimi? Anne!?..